Rozległy, autobiograficzny esej napisany w formie strumienia świadomości, w którym autor buduje tytułową „architekturę Psyche”, eksplorując własną psychikę, fascynacje, wspomnienia oraz doświadczenia cierpienia i choroby.
Konfrontuje je z historią, filozofią, literaturą i popkulturą, przez co tekst staje się utworem silnie intertekstualnym.
Szczególne miejsce zajmują Franz Kafka, Antoni Kępiński, Led Zeppelin czy Richard Burton.