6 listopada 1860 roku Abraham Lincoln zwyciężył w zaciętej rywalizacji o prezydenturę. Kraj był głęboko podzielony, kolejne stany dokonywały secesji, a Lincoln nie potrafił ich powstrzymać. Konflikt podsycała kwestia niewolnictwa, a rozpalające Północ i Południe namiętności skupiły się jak w soczewce na samotnej federalnej twierdzy w Zatoce Charlestońskiej: Forcie Sumter.

Erik Larson opisuje kilka chaotycznych miesięcy między wyborem Lincolna a ostrzelaniem Sumter przez Konfederację. Skupia się na tragicznych błędach i nieporozumieniach, rozbuchanych ego i tchórzliwych ambicjach, osobistych tragediach i zdradach. Bohaterami tej trzymającej w napięciu opowieści są m.in. major Robert Anderson, dowódca Fortu Sumter i były właściciel niewolników, Mary Boykin Chesnut, żona plantatora, która ma mieszane uczucia zarówno co do niewolnictwa, jak i małżeństwa, oraz Edmund Ruffin, który nieustannie podsyca secesjonistyczne zapały. A między nimi tkwi przytłoczony sytuacją Lincoln, rozpaczliwie próbujący zapobiec wojnie, w której zginie 750 tysięcy Amerykanów.

Larson sięga do dzienników, tajnych komunikatów, rejestrów niewolników i dokumentów plantacji, by zaprezentować polityczny horror i odsłonić siły, które doprowadziły Amerykę na skraj upadku – a także by przypomnieć nam, że często nie dostrzegamy nadciągającego kataklizmu, zanim nie jest za późno.