Książka o starzeniu się, pamięci, śmierci, biedzie, śmieszności ciała i potrzebie bliskości, o której najczęściej nie potrafimy mówić wprost. O ludziach, którzy powoli znikają z pola widzenia. Są tu dworce, balkony, podwórka, powodzie, szpitale, wagony ciszy, taczka z martwym psem i robot odkurzający, który wraca przez śnieżycę. Są ludzie próbujący jeszcze przez chwilę utrzymać się przy życiu, przy kimś, przy sobie.
Rudnicki wraca do dzieciństwa, do matki i brata, do Kędzierzyna-Koźla, Warszawy i Ołomuńca, ale przede wszystkim do świata, który znika razem z językiem, gestami i pamięcią rzeczy. Groteska stale styka się tu z rozpaczą, a humor okazuje się jedną z ostatnich form obrony przed czarnym słońcem.
Dworce to także opowieści o ludziach bocznych, przeoczonych, śmiesznych i wzruszających zarazem, próbujących ocalić choćby resztkę czułości wobec drugiego człowieka i świata, który coraz szybciej usuwa się spod nóg.