Ernst Cassirer (1874-1945) - niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego, prof. i rektor na Uniw. w Hamburgu,w 1933 roku wyemigrował do Anglii, potem Szwecji (w 1939 roku przyjął szwedzkie obywatelstwo) i USA. Neookantysta, uczeń Hermana Cohena, ostatni wybitny przedstawiciel idealistycznej Szkoły Marburskiej, autor kilkunastu rozpraw w tym 3-tomowej Philosophie der symbolischen Formen, której skróconą, syntetyczną wersję, przedstawił po angielsku, już będąc w USA. To właśnie napisany i opublikowany w 1944 roku Esej o człowieku. Wedle Cassireaczlowieka od świata przyrody odróżnia umiejętność posługiwania się symbolami, wręcz można go zdefiniować jako animal symbolicum. Jak pisze H. Buczyńska według Cassirera Człowiek sam tworzy swój świat. Ujmuje on świat przedmiotowy poprzez formy symboliczne i dlatego nie ma nigdy bezpośredniego kontaktu z przedmiotami.
Na jego kontakt ze światem wpływ ma tradycja, wyobrażenia, pojęcia; pośredniczą one w stosunku między człowiekiem, a światem (...) Twórcą świata kultury jest sam człowiek. W podzielonym na dwie części Eseju o człowieku zajmuje się Cassirer z jednej strony zagadnieniem "Czym jest człowiek", rozpatrując symbol jako klucz do ludzkiej natury oraz relacjami człowieka i kultury, w kontekście mitów, języka, sztuki, historii czy nauki.