W książce Historia ludzkiego ciała Daniel Lieberman, profesor biologii ewolucyjnej człowieka na Uniwersytecie Harvarda, pokazuje, dlaczego musimy zmienić świat, w którym żyjemy, aby lepiej odpowiadał naszym ciałom ukształtowanym w epoce łowców-zbieraczy.

Ta przełomowa książka popularnonaukowa bada, w jak dużym stopniu sposób, w jaki dziś używamy naszych ciał, jest niezgodny z ich ewolucyjnym przeznaczeniem. Z perspektywy ewolucyjnej, jeśli „normalność” definiujemy jako to, co większość ludzi robiła przez miliony lat, to normalne jest codzienne chodzenie i bieganie na dystansie od 9 do 15 kilometrów w poszukiwaniu świeżej żywności — bogatej w błonnik, ubogiej w cukier i minimalnie przetworzonej. Normalne jest także poświęcanie dużej części czasu na karmienie dzieci, drzemki, wytwarzanie kamiennych narzędzi oraz rozmowy i plotki w niewielkiej grupie ludzi.

Jak argumentuje Daniel Lieberman, nasz XXI-wieczny styl życia pozostaje w wyraźnym rozdźwięku z ciałami ukształtowanymi w epoce kamienia. Nigdy wcześniej nie byliśmy tak zdrowi i tak długowieczni — ale też nigdy nie byliśmy tak podatni na całą gamę problemów, które jeszcze niedawno były rzadkie lub wręcz nieznane: od astmy, przez cukrzycę, aż po — najbardziej niepokojące ze wszystkich — przeludnienie.

Autor stawia pytanie o to, jak nasze ciała stały się takie, jakie są, oraz pokazuje, w jaki sposób ich ewolucyjna historia — zarówno ta odległa, jak i całkiem niedawna — może pomóc nam lepiej ocenić, jak dziś z nich korzystamy. Jaki jest związek między współczesnym stanem ludzkiego ciała a jego przeszłością? I jaka przyszłość czeka ludzkie ciało?