W świecie, w którym tempo wyparło rytm, a kolejne zadania i cele stały się ważniejsze niż naturalny cykl życia, ten tomik jest jak cichy pokój – przestrzeń, w której kobieta przestaje udawać, że wszystko jest w porządku.
Poezja Magdaleny Drzewieckiej oddaje głos tym, które zapomniały o sobie. Tym, które tęsknią, czekają i boją się, a jednocześnie uczą się stawać po własnej stronie, niosąc w sobie iskierkę nadziei. Wiersze mówią o samotności wśród innych, o braku miejsca dla siebie i własnych potrzeb, o gonieniu cudzych oczekiwań kosztem własnej prawdy. Uczą, że potrzeby nie są kaprysem, lecz wołaniem o pełnię życia, zaproszeniem do spojrzenia na siebie z większą czułością i akceptacją.
 
Magdalena Drzewiecka (ur. 1975) od lat pracuje z kobietami w obszarze rozwoju osobistego. Podczas spotkań, warsztatów i indywidualnych rozmów towarzyszy im w odkrywaniu siebie. Z tych spotkań zrodził się tomik poezji – zapis przeżyć, pytań i emocji. Wiersze są echem usłyszanych opowieści i własnych doświadczeń autorki.