Li Jiaqi i Cheng Gong dorastają blisko siebie, nie wiedząc jeszcze, że ich rodziny łączy bolesna historia sięgająca czasów rewolucji kulturalnej. Z biegiem lat zaczynają docierać do nich opowieści, przemilczenia i dawne urazy. Odkrywają historię rodziców i dziadków, a wraz z nią prawdę o zbrodni, która naznaczyła życie kilku pokoleń.

Kokon opowiada nie tylko o dziedziczeniu historycznej przemocy, ale też o próbie uwolnienia się od ciężaru rodzinnej przeszłości, na tle szybko zmieniających się Chin lat osiemdziesiątych. Li Jiaqi przez całe życie nosi w sobie poczucie braku miłości ze strony ojca i próbuje zrozumieć jego historię, by lepiej pojąć samą siebie i własne relacje miłosne. Cheng Gong zmaga się z odziedziczoną krzywdą i nienawiścią, które coraz mocniej kształtują jego życie.

W świecie Kokonu przemoc sąsiaduje z czułością, groza z codziennością, a melancholia z chwilami zwyczajnego życia. Zhang Yueran pisze oszczędnie i z wyczuciem, zostawia miejsce na niedopowiedzenie, powoli wciągając czytelnika w gęstą sieć wspomnień, sekretów i uczuć. W tej mrocznej historii jest coś nieuchwytnego i urzekającego, co nadaje jej szczególny, trudny do nazwania urok.