W świetle obowiązującej w PRL konstytucji stan wojenny w 1981 r. wprowadzono niezgodnie z prawem. Wyciągając wnioski z tych wydarzeń, a jednocześnie chcąc zabezpieczyć się na wypadek wybuchu niezadowolenia w przyszłości, najpierw zmieniono ustawę zasadniczą, a następnie rozpoczęto prace nad przygotowaniem nowego stanu nadzwyczajnego. Nad planami wprowadzenia stanu wyjątkowego pracowano w zaciszu gabinetów Minerstwa Spraw Wewnętrznych oraz Ministerstwa Obrony Narodowej od 1983 r., pieczołowicie doprecyzowując jego szczegóły w kolejnych latach. Przygotowano akty prawne, komunikaty medialne, typowano z imienia i nazwiska ewentualne osoby do internowania, rozstrzygano problemy prawne. Nie zapominano o żadnym elemencie, który miał prowadzić do utrzymania władzy oraz spacyfikowania wolnościowych dążeń Polaków. W sierpniu 1988 r. plan był gotowy. W tym czasie stan napięcia w kraju sięgał zenitu. Konfrontacyjna postawa władz po raz kolejny zderzała się z determinacją społeczeństwa, a Służba Bezpieczeństwa gotowa czekała na sygnał, aby wprowadzić w życie działania w ramach operacji o kryptonimie „Horyzont”. Choć ostatecznie rozkaz nie nadszedł, w czerwcu 1989 r. władze miały doskonały straszak wobec umiarkowanej części opozycji, aby z pozycji siły prowadzić negocjacje przy okrągłym stole. Czy miałyby problem, aby go użyć? Na to pytanie, a także na inne pytania próbuje odpowiedzieć ta publikacja.