Choroba i twórczość w cieniu traumy przeżytej przy łóżku narzeczonego. Szkoła polityki dzięki duchowej i intelektualnej bliskości z działaczem społecznym i historykiem Mychajło Drahomanowem. Miłosna przyjaźń z pisarką Olhą Kobylańską i inne herezje kobiecych namiętności. Fatum artystycznego opętania. Podróże po Europie i turyzm sanatoryjny. Status inności „nowej kobiety” i „cudzoziemki” w ojczyźnie. Życie, podobnie jak pisarstwo, spełnione mit Todesverachtung – z pogardą dla śmierci. To wszystko pozwoliło Łarysie Kosacz-Kwitce iść własną drogą i tworzyć na miarę wyzwań rodzącego się na jej oczach XX wieku. Geniusz Łesi Ukrainki stworzył jedyną w swoim rodzaju feministyczną utopię kulturową.