Dwa z najbardziej znanych poematów heroikomicznych wybitnego pisarza oświeceniowego, poety, prozaika, publicysty, biskupa. Monachomachia to ostra satyra na rozpanoszone na ziemiach polskich klasztory zakonów żebraczych. Antymonachomachia jest odpowiedzią na falę oburzenia wywołaną pierwszym poematem – Krasicki niby odwołując zarzuty, wykpił ponownie i mnichów i ich obrońców.