W nauczaniu i uczeniu się psychoterapii ważna jest nie tylko znajomość teorii psychologicznych, ale też umiejętność stosowania ich w praktyce. Gdy terapeuci potrafią analizować słowa i działania pacjenta przez pryzmat pojęć i koncepcji teoretycznych, mogą stawiać hipotezy i weryfikować je poprzez stosowanie interwencji. Takie postępowanie wymaga prawidłowego myślenia klinicznego.

Jon Frederickson omawia, na czym polega myślenie kliniczne w psychoterapii, wyjaśnia, dlaczego tak trudno pozbyć się nabytych wcześniej założeń i uprzedzeń, oraz tłumaczy, z jakiego powodu ta zmiana w myśleniu budzi lęk osób szkolących się w psychoterapii. Na przykładach zapisów sesji superwizyjnych pokazuje, jak wspierać przyszłych i początkujących psychoterapeutów w przejściu od wiedzy deklaratywnej, przez proceduralną, kontekstualną – do metapoznawczej refleksji nad własną praktyką.