Poruszające wspomnienia Gitel Hopfeld o przetrwaniu w okupowanej przez nazistów Polsce. Autorka, razem z dwójką dzieci, opisuje swoje doświadczenia z wojennej tułaczki, podczas której ratowały ją nie tylko znajome, ale i zupełnie obce osoby. Jej relacja ukazuje bezprecedensową odwagę Polaków – sąsiadów, kolegów, nawet kapłanów – którzy, często ryzykując życie, pomagali rodzinie żydowskiej przetrwać najtrudniejsze chwile. To dokument historyczny, ale też świadectwo człowieczeństwa w najczarniejszych czasach.
Książka porusza tematy poświęcenia, solidarności i nadziei – przypomina, że łaska obcych mogła uratować życie. Niezwykle ważna pozycja w literaturze o Holocauście, która nie pozwala zapomnieć, jak wiele znaczą gesty miłości i odwagi.