I to nie ma sensu, żadnego sensu. Bo ja, Lucy Quinn, mogę mieć męża Milesa, kota Percyego i domek, który niegdyś należał do mojego dziadka. Ale jedyne, czego nie mam, czego nigdy nie miałam, to... dziecko.
Dzień, w którym dowiedziałam się, że nigdy nie będę mogła mieć dzieci, był dniem, w którym mój świat runął. W jednej chwili moje największe marzenie stało się niemożliwe do spełnienia.
Aż do dziś.
Bo teraz, na środku mojego salonu, leży szuflada. A w niej – niemowlę. Maleńkie, z różowymi policzkami i błękitnymi oczami. Dokładnie takie, o jakim marzyłam. Tylko jedno pytanie nie daje mi spokoju.
Kto je tu zostawił – i dlaczego?