„Mieliśmy po jedenaście lat, kiedy go poznałem. Czytałem wiele jego wierszy, zanim zostały opublikowane, wypowiadałem się o poezji Grochowiaka, także w druku, wielokrotnie, zarówno za jego życia, jak i po śmierci. Metrykalnie – i z pewnością mentalnie – należę do jego epoki […]. Czytam więc teraz wiersze Grochowiaka na nowo, po kolei, tom po tomie, w czterdzieści lat po jego śmierci; sięgam też po utwory za jego życia nieopublikowane (wiele z nich znałem wcześniej), rozumiejąc, że poznaję je teraz trochę inaczej, widzę wyraźniej to, czego wtedy nie dostrzegłem albo co widziałem niejasno; to zaś, co wydawało mi się pierwszoplanowe, nieraz odsuwa się na plan dalszy”.