Lata trzydzieste XX w. to okres wzrostu napięć i zaostrzania się problemów w polityce zagranicznej i wewnętrznej wielu państw. Na forum międzynarodowym szeroko dyskutowane było m.in. położenie ludności żydowskiej, które za sprawą kryzysu gospodarczego, rosnącego antysemityzmu i antyżydowskiej polityki Adolfa Hitlera nieustannie się pogarszało. Jak do tego problemu odnosiła się polska dyplomacja pod kierownictwem Józefa Becka? Czym dla niej była kwestia żydowska i jakie działania w związku z nią podejmowała? Prezentowana monografia ukazuje złożoność tego problemu w rozumieniu polskiej dyplomacji, jego zależność m.in. od traktowania kwestii mniejszościowej przez Ligę Narodów, sytuacji uchodźców z III Rzeszy, a także kwestii palestyńskiej i, co za tym idzie, polityki brytyjskiej. Autorka w zajmujący sposób przedstawia rosnącą rolę emigracji jako coraz mocniej promowanego rozwiązania dla kwestii żydowskiej i trudności, jakie napotykała taka polityka w ostatnich latach przed wybuchem wojny.