Salony Wiednia, Warszawy, Berlina, Rzymu, opustoszałe równiny Wołynia, sale ministerstw i ponure nazistowskie więzienia, okupowana Warszawa i Rzym, Miasto Otwarte – to tło opowieści Luciany Frassati, w której pojawiają się niektórzy z wielkich postaci europejskiej historii tego stulecia: od Mussoliniego po Ciano, od ministra spraw zagranicznych Rzeszy von Ribbentropa po gubernatora okupowanej Polski Franka, po byłego kanclerza von Papena. A także szpiedzy i patrioci, partyzanci i SS. W centrum opowieści, w której historia nierozerwalnie łączy się z wydarzeniami autobiograficznymi, a której największą wartością jest aktualność i autentyczność rzeczy widzianych i przeżywanych osobiście, znajduje się sześć rozmów, które Autorka przeprowadziła w latach 1938-1940 (ostatnia 24 lutego) z Mussolinim. Wynika z nich, że Duce popierał politykę państw Osi wyłącznie dlatego, że był przekonany o pewnym zwycięstwie Hitlera, a Włochy wielokrotnie podejmowały próby ratowania niepodległości państwa polskiego i udzielania, przynajmniej potajemnie, pomocy poszczególnym osobom. Inne poruszane tematy to: głęboka sympatia Mussoliniego do Dollfussa i jego niechęć do Schuschnigga; interwencja papieża na rzecz Polski, niesłusznie pomijana przez ówczesnych rządzących w Warszawie; obalenie mitu o braku polskich kolaborantów; wreszcie tragiczne potwierdzenie straszliwych rzezi dokonywanych w Polsce przez SS i Gestapo. W tym kontekście wpisuje się ciągła podróż Autorki z okupowanej Warszawy i jej wielorakie wysiłki na rzecz przybranych rodaków, zwodząc czujną inwigilację Gestapo – historia, która intryguje i fascynuje.