Autorzy artykułów zawartych w książce przygladają się początkom polskiej transformacji ustrojowej w 1989 r. ze specyficznej perspektywy – samej Warszawy oraz jej mieszkańców, ponieważ dotychczasowe badania sytuowały ją przede wszystkim w kontekście ogólnokrajowym i międzynarodowym, a tylko sporadycznie w regionalnym i lokalnym.
Siłą rzeczy stolica jest stałym tłem wydarzeń państwowych i politycznych, a także społecznych, kulturalnych i gospodarczych – ale sama na ogół nie staje się przedmiotem odrębnych analiz. Niniejsza praca zbiorowa przygotowana przez liczne grono badaczek i badaczy na pewno nie wypełni tej luki, ale będzie pierwszym krokiem, aby to zmienić. Autorzy, reprezentujący różnorakie dyscypliny naukowe i wrażliwości badawcze, starają się przyjrzeć sytuacji warszawiaków i ich miasta w szczególnym czasie przemian – w aspektach zarówno politycznych, jak i gospodarczych czy społecznych. Dzięki mnogości tych perspektyw uzyskujemy opowieść o rzeczywistości Warszawy w 1989 r. – kolaż, choć niespójny, ale za to barwny i wielowymiarowy.