Książka o tym, co zostaje po odejściu, o procesach żałoby zachodzących w języku i przestrzeni Podkarpacia. Katarzyna Szweda wraca do tematów obecnych w swoich wcześniejszych tomach: miejsca, pochodzenia, rodzinnych historii i relacji człowieka z przyrodą. Lasy, bagna, potoki, ogrody i opuszczone domy nie tworzą w tej książce krajobrazu, lecz są sposobami pamiętania. Bobry, wilki, lisy, ptaki, larwy i grzyby pokazują, że w życiu nie ma wyraźnej granicy między trwaniem a rozpadem. Znaki poetka odczytuje z lotu ptaków, nurtów rzek i zmian zachodzących w ziemi. Punktami zapalnymi wierszy stają się doświadczenie straty oraz ślady pozostawiane przez tych, których już nie ma.