To nie jest książka dla wielbicieli taniego pojednania. To nie jest książka dla tych, którzy wolą unikać prawdy, jeśli staje się dla nich niewygodna. To nie jest książka dla tych, którzy wstydzą się naszej narodowej wspólnoty, adorujących mityczne „jutro” ale bez słowa o okrutnym „wczoraj”. 
To jest książka napisana przez Polaka, który mieszkał na Wołyniu i przeżył. 
Niewielu się to udało.
To najbardziej osobiste moje opowiadania.  Oczami małego chłopca widzimy ukraińskie ludobójstwo na Kresach.  W tym chłopcu odbijają się moje przeżycia, ból, cierpienie i lęki II wojny światowej.  Przeżyłem bowiem tam  piekło. Moja wieś została ograbiona i spalona. Zanim jednak to się stało, w domu zbierała się  Rada Starszych, dziadkowie, Piotr i Ignacy, oraz wujowie – Marian i Tośko, i rozprawiali o najnowszych wydarzeniach, o tym, gdzie płoną polskie wsie, kto został zamordowany, a kto ocalał i żyje. A mnie cierpła skóra i uciekałem do psiej budy. I tę psią budę pokazał Smarzowski w filmie „Wołyń”. Wiele z tych opowieści  wplotłem do książki, choćby historię święcenia noży, którymi banderowcy podcinali naszym rodakom gardła, czy wątek scyzoryka, którym chciał zamordować mojego kuzyna jego ukraiński przyjaciel. Te i inne opowiadania ujawniają brutalną prawdę o przerażających ukraińskich zbrodniach.   
Stanisław Srokowski