„Teatr to dom wariatów, ale opera – to dopiero oddział dla nieuleczalnie chorych!”.
Słowa, których autorem był rzekomo Hugo von Hofmannsthal, stały się dla Marcina Boguckiego inspiracją do napisania książki o motywie szaleństwa w operze od XVII do początku XX wieku. Jej główną część stanowią studia historyczne, w których autor prezentuje, jak motyw szaleństwa był w poszczególnych stuleciach opracowywany muzycznie. Aby zaznaczyć dzisiejszą perspektywę, Bogucki każdy z rozdziałów rozpoczyna od analizy współczesnego utworu nawiązującego do dzieła z epoki.
Swe rozważania uzupełnia zagadnieniami teoretycznymi:
W jaki sposób szaleństwo można rozumieć jako chorobę nowoczesną?
W jaki sposób opera była powiązana z nowoczesną estetyką?
W jaki sposób dotychczas opisywano historię motywu szaleństwa w operze?
Dzięki interdyscyplinarnej perspektywie książka pokazuje operę wielowymiarowo – jako „teatr anatomiczny duszy”, będący w dawnych wiekach ważnym medium nie tylko artystycznym, ale i społecznym.