W tokijskiej dzielnicy Asakusa – odbudowanej po wielkim trzęsieniu ziemi z 1923 roku, pełnej kabaretów, kin i tanich teatrów – rodzi się nowe pokolenie młodych ludzi z marginesu. Wśród neonów i prowizorycznej codzienności, między świątynią Sensōji a ulicami rozrywki, szukają miłości, przetrwania i zapomnienia.

Narrator – pisarz, flâneur i świadek – wędruje przez ten świat, słuchając opowieści Yumiko i jej sióstr, dziewcząt o wielu twarzach, które raz są ofiarami, raz aktorkami własnych losów.

Yasunari Kawabata w Szkarłatnym Gangu z Asakusy maluje barwny, a zarazem gorzki portret Tokio po katastrofie – miasta w stanie duchowego i moralnego rozchwiania. Szkarłat to kolor życia i krwi, piękna i wstydu, a „gang” – ironiczne imię nadane tym, którzy z chaosu uczynili swoją scenę.

Proza Yasunariego Kawabaty (1899–1972), oszczędna i pełna poetyckiej finezji, w której autor utrwalił pejzaż, kulturę i ducha swojej dawnej Japonii, spotkała się ze światowym uznaniem. W 1968 roku Kawabata, jako pierwszy Japończyk, otrzymał Literacką Nagrodę Nobla, a jego utwory zostały przetłumaczone na wiele języków.