Trzy zasady to książka, w której połączono dramat, prozę i lirykę (choć z tym ostatnim można się spierać).
Jej pierwsza część to sztuka teatralna. Zasada rozwoju jest dramatem w dwóch aktach, którego bohater, niespełniony pisarz, daje się zwieść pięknym obietnicom rozwoju. Szybko okazuje się jednak, że zamiast spełnienia czeka go jedynie krzywe zwierciadło i deformacja osobowości. Całość utrzymana jest w klimacie absurdu, gdzie każda zmiana przypomina raczej sztuczkę kuglarza niż prawdziwy postęp.
W drugiej części, Zasadzie przyjemności, znajduje się opowiadanie o człowieku, którego życie wypełnia nieustanna stymulacja umysłu, zagubionego w świecie, którego nie potrafi rozpoznać, choć jest jego integralną częścią.
W trzeciej części, Zasadzie rzeczywistości, pojawia się coś na kształt wierszy, które domykają i dopełniają całość.