Książka – wybór materiałów z osobistej spuścizny Hanny Świdy-Ziemby:wspomnień, dzienników i listów – to świadectwo wyjątkowego zmysłu obserwacji,który przez całe życie charakteryzował Autorkę – profesor socjologii UniwersytetuWarszawskiego, osobę publiczną, która po 1989 roku odcisnęła ślad w polskiejdebacie, wyróżniając się niezależnością w myśleniu.
Stanowi zapis procesudojrzewania przedstawicielki pokolenia urodzonego w II RP, wychowanego wcieniu wojny, które w życie dorosłe wchodziło w okresie stalinizmu. Autorkawnikliwie analizuje otaczający świat, pokazując tragizm wyborów, przed którymistawała ona i jej rówieśnicy.
Wspomnienia przeplatane są fragmentami listów do najbliższych orazdzienników pisanych „do szuflady”. Pierwszy zapis Autorka sporządziła jakodziesięciolatka w okupowanym przez Sowietów Wilnie, w kolejnym opisujewileński komplet w 1943 roku, następne pochodzą z okresu powojennego iukazują proces tworzenia nowej społeczno-politycznej rzeczywistości Polski, a wlatach ofensywy stalinizmu – mechanizmów państwa totalitarnego. W tymostatnim czasie pisanie dziennika stanowiło formę odreagowania otaczającejrzeczywistości – Autorka wspomina m.in. swoją przynależność do „KlubuSamobójców” oraz „Związku Nihilistów” – kręgów, których celem była walka owewnętrzną, osobistą niepodległość każdego z członków. W książce znalazły sięrównież fragmenty dziennika z lat 80., w tym opis udziału w obradach OkrągłegoStołu.
Całość zamyka posłowie dotyczące socjologii Hanny Świdy-Ziemby,bibliografia wszystkich jej tekstów, aneks z wybranymi artykułami (w tymwywiadami), opublikowanymi w prasie po 1989 roku oraz unikatowe zdjęcia zalbumów rodzinnych.