Powieść indonezyjskiej pisarki Siti Rukiah opowiada o losach młodej kobiety z klasy średniej, rozdartej między miłością a powinnościami wobec rodziny; między osobistymi pragnieniami a powinnościami wobec ojczyzny i toczącej się walki o niepodległość.
Jest to jedno z nielicznych dzieł w historii literatury indonezyjskiej, które ukazuje negatywny wpływ wojny na życie młodych kobiet, skupiając się na przedstawieniu ich myśli, emocji, uczuć i dylematów, przed którymi stoją. Twórczość Rukiah wyprzedziła swoją epokę, niezwykle krytycznie analizując nierówności, z którymi boryka się bohaterka, chcąc wyzwolić się spod ograniczających ją tradycji i oczekiwań rodziny oraz społeczeństwa.