Wiecznie spóźniona Zuza (zarówno de domo, jak i po mężu Kowalska) balansuje pomiędzy zawirowaniami życia, próbując odzyskać równowagę i zachować zdrowe zmysły. Nie jest to łatwe, ponieważ jej codzienność to nieustająca pogoń za sensacją kryjącą się wśród średniowiecznych nagrobków, poszukiwanie nowego lokum dla swojej porzuconej przez męża szwagierki oraz walka o spadek w postaci nawiedzonego dworku w rodzinnym miasteczku. Na szczęście z pomocą przybywają równie szaleni co ekscentryczni przyjaciele kobiety, dla których niestraszne są nawet wypadające z szafy trupy. 

„W pogoni za utraconym czasem” to lektura lekka i dowcipna. Z historycznym tłem, nutą tajemnicy oraz elementami sztuk walki i mistycznej jogi. I oczywiście z wątkiem miłosnym, bo bez niego nie byłoby przecież udanego przepisu na dobrą historię.