Jerzy Kamil Weintraub (1916–1943) był przyjacielem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, który dedykował mu wiersz „Jesienny spacer poetów”. Indywidualna stylistyka wierszy Weintrauba rozwijała się w cieniu choroby i w trakcie wojny – dojrzała w obliczu grozy śmierci i zniszczenia. To poezja pełna antytetycznych i melancholijnych napięć, co podkreślali już pierwsi recenzenci debiutanckiego tomu, m.in. Leo Lipski.
Można w niej znaleźć i kontemplację pejzaży, i przeżywanie ekstazy, i chorobliwą gonitwę myśli. Poezja Weintrauba, odwołująca się do wielu rozmaitych tradycji (romantycznej, młodopolskiej czy metafizycznej), ma w sobie przede wszystkim aurę elegijności, z której pod koniec życia poety wyłoniły się tanatyczne widma.