Wyspa Świętego Brendana, Wyspy Szczęśliwe, Thule, Antilia, Hy-Brasil.
Wyspy, których nie ma. Miejsca, które przez stulecia funkcjonowały w zbiorowej wyobraźni jako cele wypraw, obiekty pragnień czy ucieleśnienia utopijnych wizji. W książce tej Antonio Musarra na nowo przygląda się ich fenomenowi. Skrupulatnie analizuje legendy i przekazy. Pokazuje, że geografie wyobrażone i geografia „realna” istniały równolegle i wzajemnie na siebie oddziaływały.
Tam bowiem, gdzie brakowało twardej wiedzy, pojawiało się miejsce dla mitu – a mit zapełniał białe plamy na mapach, nadając sens przestrzeniom nieznanym lub niepewnym. Wyspa, której nie ma to ambitne studium o naturze ludzkiej wyobraźni, o jej zdolności do kreowania alternatywnych przestrzeni oraz o tym, jak wyobrażone, nieistniejące miejsca mogą kształtować historię.