Druga książka poetycka Jakuba Głuszaka – autora, który odzywa się po latach – przyjmuje podobny, arogancko-prześmiewczy ton jak debiutanckie Moje przesłanie do współczesnych trzydziestolatków.

Tym razem poeta przemawia z głębi czasu – sięga do momentu, w którym ukształtował się współczesny krajobraz polityczny. Świadomie korzysta z sentymentalnego anturażu – oczywiście po to, żeby było śmieszniej. Głuszak igra z tożsamościowością – osoba mówiąca, chłopak ze świętokrzyskiej wsi, komentuje swoją rzeczywistość językiem transformacji, której doświadcza, lecz której konsekwencji jeszcze nie rozumie, stając się częścią (obcą, jakże niedopasowaną) mentalnego i ikonograficznego pejzażu lat 90. XX wieku oraz początku XXI wieku.

Głuszak–autor jest już dorosłym człowiekiem. I choć bohater liryczny to dzieciak – arogancki, pretensjonalny, głupio naiwny – to właśnie ten dojrzały, sarkastyczny ton Z głębi czasu tworzy jednocześnie leitmotiv wierszy o dorastaniu oraz polityczną tkankę książki.