Wiersze-skrawki, pozbawione odautorskiego głosu, pozornie proste, wręcz formalnie nagie, okazują się niekiedy trudnymi do rozwikłania zagadkami. Tym razem tytułową „zagadką” interpretacyjną okazuje się temat relacji rodzinnych – wypaczonych, skażonych przemocą i nieludzką (lub właśnie niestety ludzką) bezwzględnością.
Wychowanie w książce Kwiatkowskiego zamienia się w tresurę w masce troski, więź przypomina myśliwską nagonkę, a jedyne dziedzictwo to sztafeta traumy.