Warszawskie pałace są dziś siedzibami urzędów, muzeów czy uczelni. Obiektami użyteczności publicznej. Znikł barwny świat ich dawnych właścicieli - magnatów. Wraz z arystokracją pałace opuściło nie tylko przebogate wyposażenie, ale przede wszystkim ożywiający je duch... Odeszły w niepamięć rodowe tradycje, obyczaje i uprzedzenia. Nikt już nie snuje przy kominku opowieści o dokonaniach i chwale przodków, koligacjach, mezaliansach i rodzinnych tragediach. Pozostała, często rekonstruowana, bezosobowa architektura. a przecież milczące dziś mury były świadkami wiekopomnych i chwalebnych wydarzeń. Porażających rodzinnych dramatów. czynów głupich czy wręcz haniebnych. Romantycznych historii, które i dziś z niejednego oka wycisnęłyby łzy wzruszenia. Wystarczy zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w opowieści starych murów...